چرا همیشه دیر می رسیم؟

اگر در کشور دیگری بود و گنجشک ها با این حجم کشته می شدند، سازمان های محیط زیست و کمیته های دفاع از حیوانات به منظور منقرض نشدن نسل این گونه حیوانی، دست به کار می شدند.اما در کشور ما این حجم از کشتار انسان های بیگناه وجدانی را نمی آزارد و کسی را به حرکت وا نمی دارد.

به گزارش خبرگزاری صنا، «سید آقا موسوی نژاد» با اشاره به فاجعه اخیر میرزاولنگ نوشت: طی چند سال اخیر از جرم بدخشان تا میرزاولنگ همیشه برای جمع آوری جنازه ها رسیده ایم در موارد متعددی، عساکر اردو یا پلیس در محاصره قرار گرفته اند یا منطقه ای در حال سقوط بوده و خطر قتل عام و جنایت های هولناک وجود داشته اما صدای ضجه مردم و محاصره شدگان یا مسئولین محلی دیر شنیده شده است و عمدتا نیروهای کمکی پس از سقوط منطقه و شهادت محاصره شدگان (نظامی/ مردمی) به منطقه رسیده اند!؟

این دیر شنیدن ها و دیر رسیدن هاست که سقوط و کشتار ها رخ میدهد. چرا پس ازاین همه تکرار، حکومت علاجی برای این خینه های بعد از عید پیدا نمی کند و چرا ولسی جرگه موقف قاطع ندارد؟

پس از هر فاجعه ای، فراخوانی تکراری و ملال آور وزاری امنیتی بوده و هیچ دستاورد و حاصلی نداشته است. وزرای امنیتی آمده اند و رفته اند و هیچ تغییری هم در وضعیت بوجود نیامده است. اگر در کشور دیگری بود و گنجشک ها با این حجم کشته می شدند، سازمان های محیط زیست و کمیته های دفاع از حیوانات به منظور منقرض نشدن نسل این گونه حیوانی، دست به کار می شدند.اما در کشور ما این حجم از کشتار انسان های بیگناه وجدانی را نمی آزارد و کسی را به حرکت وا نمی دارد و اقدامی نمی شود و کاملا به یک موضوع روتین تبدیل و عادی شده است. پس از هر فاجعه و جنایتی، شدیدا تقبیح و به خانواده های قربانیان تسلیت گفته می شود و بس.

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=6068