رادیکال‌هایی که پسی‌فیسم هستند

رادیکال‌های که پس‌فیسم هستند

سیدمحمد آقا هاشمی پروانی با ارسال یادداشتی به خبرگزاری صنا نوشت: کابل این روزها حال و روز خوشی ندارد، چهار شنبه گذشته انفجاری به قدرت بیگ بانگ کوچک در کابل رخ داد که نزدیک به هزار نفر را کشته و زخمی کرد

این فاجعه اما واکنش‌های تند مردم را در پی داشت، آنها را از طریق “فیسبوک” هماهنگ و روز جمعه به خیابان ها کشاند و آنها بصورت مدنی و عقلانی خواست‌های خود را مطرح کردند و خواهان برکناری مسئولان امنیتی کشور و استراتیژیست نخبه ارگ(حنیف اتمر) شده و رهبران حکومت را نیز وادار به تحت فشار قرار دادن مرکز تروریست پروری(پاکستان) می‌نمودند.

لیکن نیروهای امنیتی با پذیرایی مفصل تعدادی از مظاهره کنندگان را به رگبار بسته، گلوی عدالت را فشار و قلب دموکراسی را نشانه رفتند و نیز فردای آنروز(شنبه) در نماز جنازه یکی از شهدای روز جمعه(سالم ایزدیار) سه فرد انتحارکننده دیگر و در چند قدمی ریس اجرایی کشور خود را منفجر کردند.

معترضان که من آنان را “رادیکال‌ها” می‌خوانم اما بار دیگر و پس از صدها کشته و زخمی، خشمگین تر و مصمم تر از قبل خواهان تغییر شدند، آنها خیمه‌های تحصن برپا کرده و برای تحقق خواست‌های خود پافشاری و مبارزه طولانی تر را آغاز کردند.

نکته مهم اما اینجاست که این “رادیکال‌ها” هنوز که هنوز است و با داشتن قدرت و پشتیبانی قوی مردمی دست به هیچگونه خشونت نظامی و اغتشاش نزده‌اند و حرکت شان را “پسی فیسمی” ساخته‌اند.

کابل در همین همهمه‌ها بود که حزب جمعیت اسلامی از بزرگترین احزاب کشور و شریک قدرت ریس جمهور، علیه حکومت موضع گرفت و بانگ حمایت از معترضان را سر داد.

جمعیتی ها نیز خواهان برکناری مسولین امنیتی و خصوصا حنیف اتمر مشاور امنیت ملی شدند،حنیف اتمر که قبلا در پست‌های وزارت داخله و وزارت معارف کار کرده و مبنی بر شایعاتی او از خادیست(مامور خاد) های قوی نظام و درگاه نجیب نیز بوده است، حالا از اصلی ترین توس پر‌های اشرف غنی در بازی‌های بزرگ به حساب می‌آید، اما ارگ از حنیف اتمر حمایت کرد و به خواست معترضان و جمعیتی ها جواب رد داد.

خیمه های معترضان وارد ششمین روز خود شد، اما تا حالا هیچ توجهی به خواست‌های آنان نشده است، مشکل اساسی اینجاست که؛ اعتراض ها مبنی بر یک استراتژی از قبل نوشته شده نیست از سویی هم جامعه افغانستان هم از آسیب پذیرترین جوامع صف بندی‌های قومی است و چون رادیکال های اکثرا با سواد “پسی فیسم” هستند بنابر این هر گونه حرکتی که به تنش‌ها و درگیری‌های داخلی منجر شود را منحل و ملغی خواهند کرد.

به باور من اگر دمونستراسیون و تحصن “رادیکال‌ها” خوب مدیریت شود و همچنان اهتمام و پافشاری مبنی برآورده شدن خواست های شان کنند، قطعا به نقطه اجماع ملی برای تضعیف و تخریب فراکسیون استوار بر راسیونالیسم درون نظام مبدل خواهد شد، اما اگر بدون نتیجه مطلوب به اعتراضات نقطه پایان گذاشته شود مطمئنأ از اسارت حلقه چند نفری که ۳۰ میلیون انسان را به اسیر گرفته رها نخواهیم شد.

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=2219