شکست داعش و پرسش های بی پاسخ

از ظهور تا سقوط داعش در سوریه و عراق بیش ازشش سال طول نکشید و طومارش پیچیده شد.

اینکه حامیان داعش و مبارزان با داعش چه کسانی هستند، تقریبا برای همه روشن است و موضوع پنهانی نیست . داعش و گروه های تروریستی فعال در سوریه به لحاظ حجم نیرو، تمامی افراطیون سلفی- وهابی سراسر جهان از خاورمیانه تا کشورهای عربی و از افریقا تا اروپا و قفقاز را با پیشرفته ترین تجهیزات جنگی و حمایت های مالی وسیع، بسیج کرده بود و با این وجود بیش از شش سال دوام نیاورد و اینک زنگ پایان دهشت و وحشت آنها نواخته شده؛ عده ای خوشحال و برخی خشمگین اند.

پرسش اساسی این است که چرا پس از ۱۷ سال مبارزه، نشانه ای از شکستِ تروریسم فعال در افغانستان دیده نمی شود و هر روز به قلمرو نفوذ، دهشت و وحشت آنها از جنوب تا شمال و به جای جای کشور افزوده می گردد؟ درحالی که تروریست های افغانستان هرگز به لحاظ تعداد نیرو و توان و امکانات نظامی با داعش و گروه های تروریستی همسو در عراق و سوریه قابل مقایسه نیست.

پاسخ به این پرسش خارج از این دو فرضیه نیست.

۱- ناتو و همکاران آنها ناتوان اند.

۲- و یا اینکه صادقانه مبارزه نمی کنند.

در هر صورت باید مدعیان مبارزه با تروریسم پاسخگو باشند و دولت افغانستان باز تاملی در استراتژی و مدیریت خود داشته باشد. اگر همکاران به اصطلاح بین المللی تا این اندازه ناتوان اند و یا صداقت در مبارزه ندارند، اتکا به آنها و ادامه این روند، مسئولانه نیست وباید در سیاست و روابط خود بازنگری جدی کند.

زنان و کودکان بیگناه باید تا چند دهه ای دیگر در سرک ها، بازارها و مساجد در حال نماز به شهادت برسند؟ تا چه زمانی باید فرزندان ما در وحشت زندگی کنند و کشورما از نا امن ترین، فقیر ترین و مهاجرساز ترین، کشورهای جهان باشد؟

تلخ کامانه باید گفت، عده ای که نان و نام شان از جیب ملتی است که همانند همگانشان در سایر کشورهای اسلامی، قربانی تروریسم هستند اما از شکست تروریسم و تبریک گفتن آن خشمگین و بر آشفته اند. البته از اینکه برخی کشورها و نیروهای نه چندان مدعی در کمترین زمان ممکن، طومار داعش را پیچیده اند، خشم و بر افروختگی کشورهای موسس داعش و حامیان و هواداران آنها، قابل درک است. با این رخداد، مدعیان مبارزه با تروریسم باید به افکار عمومی افغانستان و جهان پاسخ بگویند که چرا ۱۷ سال مبارزه آنها با ترویسم به گسترش تروریسم در افغانستان انجامیده است؟ یا اعتراف به ناتوانی خود کنند و یا باید عدم صداقت شان را بپذیرند؛ لذا در تنگنای سختی گرفتار آمده اند و حق بدهیم که خشمگین باشند؛ به انحراف افکار عمومی متوسل شوند، به فرافکنی های نخ نما مبادرت ورزند، غائله های جدید بیافرینند و مبارزان با داعش را به بهانه های مختلف تحت فشار قرار دهند و بر آنها بتازند.

من از هیاهوی کسانی شگفت زده ام که قربانی تروریسم اند و به نام ملتی که هر روزه در سرک و مسجد و… قربانی می شوند، نان کسب کرده اند اما از خوشحالی شکست تروریسم، ناراحتند و تبریک به کشورها و نیروهای خالق شکست داعش را دشنام به خود میدانند و غیر مسئولانه به این و آن می تازند.

داعش و تروریست های از جنس آنها، خالق جنایات و فاجعه های بی سابقه در کشورما و منطقه است و کسانی که با این گروه جانی جنگیده اند و در نقطه ای از این جهان آنها را ساقط کرده اند، مایه مسرت ما و همه انسان های آزاده جهان است و از آنها تقدیر می کنیم و از خداوند می خواهیم که مردان مردی را سامان دهد که تروریسم فعال در کشور ما را دفن تاریخ کند و برای همیشه صدای انتحار، انفجار و عربده قصابان انسان خاموش گردد و جولان جنایتکاران پایان پذیرد.

سید آقا موسوی نژاد _ خبرگزاری صنا

2 نظرات

  1. جای بسیار تأسف است که در کشوریکه حاکمان برده دیگران باشد میتوان توقع داشت که ریشه خواسته های ارباب را بشکند , داعش گل سر سبد آمریکا و عربستان است که با تمام معنی پوزشان در عراق و سوریه بخالک مالیده شد ولی بقیایی همان گروی خبیثه الان از طریق آمریکا وارد افغانستان شده اند تا بر علیه رویسه و ایران از همین طریق وارد جنگ نیابتی شوند

  2. شکی نیست برای عموم مردم از اقشار مختلف که خارجی ها فقط دنبال منافع خود هستند و لا غیر از این نا امنی ها برای باقی ماندن در افغانستان استفاده میکنند وگرنه دلیل دیگری برای حضورشان نیست پشت پرده ی تمام تهدات به ظاهر خدماتی شان در واقع استعمار کهن و نو و غارت منابع زیر زمینی هست که متاسفانه مردم هشیار نمی شوند و همچنان زیر بار ظلم و سلطه ی این زالو صفتان استکباری هستند.

پاسخ ترک

Please enter your comment!
Please enter your name here

19 + = 29

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=14273