گپ خودمانی با نوجوانان هموطن به مناسبت روز ادبیات کودک و نوجوان

روز ادبیات کودک و نوجوان

گفتگوی ویژه خبرگزاری صنا با نویسنده جوان افغانستان «سید محمود حسینی» به مناسبت ۱۸ سرطان روز ادبیات کودک و نوجوان.

گپ خودمانی با نوجوانان هموطنم:

باید اعتراف کنم که نوشتن داستان برای نوجوانان٬ از خوردن چای سبز بعد ازچاشت زمستانی هم شیرین تر هست برایم.

بعضی وقت ها نویسنده های نوجوان٬ موقعیتی را پیدا می کنند مثل یاد گرفتن مهارت های قصه گویی یا معرفی و نشر داستانهایشان در نشریه های تخصصی٬ که باید این فرصتها را غنیمت بشمارند و نهایت استفاده را برای هموار کردن راهشان در مسیر حرفه ای شدن ببرند.

به نظر من نوجوانی هفت رنگ رنگین کمان را به همراه دارد.
نوجوانی به رنگ سرخ است زیرا مانند گلهای سرخ زیبا است،
به رنگ نارنجی است چون مهربانی و خوش قلبی به همراه دارد.
زرد است زیرا گاهی تردید و ترس با خودش می آورد.
سبز است زیرا سرشار از سرزندگی و نشاط است.

نوجوانی دوره ای آرام بخش است زیرا به رنگ آبی نقاشی شده است و گاهی سرسخت و مقاوم است چون نیلی رنگ است.
و آخرین رنگ نوجوانی بنفش است که به نظر من نشان دهنده ی فداکاری و ایثار نوجوانان است.

نوجوانی دوره ی رنگین همه ی ما است.

برای همین تصمیم گرفتم بیشتر به این دوره ی تکرار نشدنی اشاره کنم و بنویسم.

زیرا نوجوانی دوره ایست سرشار از هیجان و اتفاق های عجیب و خطر هایی که نفس را در سینه ها حبس می کند.

و همه ما خوب این روزهارا تجربه کرده ایم.
به نظر من بهترین یاریگر هر نویسنده ای٬ کتاب خوب است.
کتاب خواندن همیشه برای من پلی برای نوشتن بوده است.
خواندن کتاب خوب،
پای سوم هر نویسنده است.

و همین طور دو چشم قوی برای دیدن زاویه های مختلف زندگی موضوعات نو و تازه و دیدن صحنه هایی که به تصویر کشیدن آنها در داستان برای خوانندگان جالب به نظر برسد.

یکی از دغدغه هایم در نوشتن٬ شخصیت پردازی خوب و قوی و ماندگار نوجوانان در داستانهایم است٬ که چگونه بااین همه بار سختی و مشکل که من بر دوششان میگذارم٬ دست و پنجه نرم می کنند.

گاهی بسیار در فکر فرو می روم که من اگر جای آن شخصیت ها می بودم چه کاری انجام می دادم.

گاهی دلم برای لحظاتی تنگ می شود که این شخصیت هارا خلق می کردم و چهره و خلق وخوی آنها را انتخاب می کردم.

به نظرم هرگاه می خواهیم شخصیتی را در داستان قرار دهیم باید با آن دوستی صمیمی داشته باشیم.

گاهی دلم برای آن دوستی های خیالی تنگ می شود.

بهترین دوستان یک نویسنده٬  باید شخصیت های داستانی اش باشند٬ زیرا افکار و عقاید و احساسات نویسنده را در این آدم ها و شخصیت های خیالی میبینیم و برای همین همیشه احساس نزدیکی به شخصیت های داستان هایم را دارم….

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=4121