امریکا در افغانستان ناکام یا کام روا!

پس از حملات سال ۲۰۰۱ امریکا ،این کشور به بهانه مقابله با القاعده و طالبان و برقراری امنیت در افغانستان به کشور لشکر کشی و آنرا اشغال کرد.

شعارهای آنروز امریکا در مورد تامین امنیت و حل مشکلات اجتماعی و اقتصادی افغانستان به گونه ای بود که در ذهن هر شنونده ای تبدیل این کشور به جاپانی دیگر ترسیم می شد.

براساس کنفرانس “بن” که پس از سقوط طالبان تشکیل شد برنامه های سازندگی افغانستان میان کشورها تقسیم و مقابله با مواد مخدر هم به انگلیس سپرده شد.

بعد از مدتی سازمان ناتو در اولین ماموریت خارج از اروپای خود وارد افغانستان شد و این سازمان و امریکا حدود ۱۳۰ هزار نیرو تا سال ۲۰۱۴ در افغانستان مستقر کردند.

اما با گذشت زمان مشخص شد که امریکا و ناتو برای مقابله با تروریسم به افغانستان لشکر کشی نکرده اند بلکه درصددند کشور را به پایگاه نظامی خود در منطقه بدل کنند.

انگلیس نیز نه تنها برای مقابله با تولید و قاچاق مواد مخدر در افغانستان اقدام نکرد بلکه امروزه با بیشترین فعالیت در این زمینه روبرو هستیم.

در این حال بالغ بر سه میلیون نفر نیز در افغانستان آلوده به مواد مخدر شده اند .

از دیدگاه ناظران سیاسی عملکرد امریکا و ناتو در افغانستان چند واقعیت مهم را برای جهانیان مشخص کرد ؛اول آنکه جان مردم افغانستان برای نیروهای امریکایی و ناتو هیچ ارزشی ندارد .زیرا این نیروها بی محابا مردم افغانستان را مورد هدف قرار داده و درزندانهای تحت تسلط خود به شدت شکنجه کرده اند .

دوم آنکه امریکا به هیچ عنوان حاضر به مقابله با گروههای تروریستی در افغانستان نیست زیرا این گروه ها بازوان نظامی واشنگتن برای اجرای برنامه ها و طرح های منطقه ای امریکا تلقی می شوند.

مذاکرات پنهانی امریکا با طالبان و اجازه دادن به این گروه برای تشکیل دفتر سیاسی در قطر که با مخالفت جدی دولت قبلی روبرو شد به وضوح نشان داد که امریکا به دنبال تثبیت افراط گرایی در افغانستان و نگاه تحقیر آمیز به کشور است .به همین دلیل افغانستان بعد از گذشت ۱۵ سال از اشغال از سوی امریکا همچنان با بحران ناامنی روبرو است و گروههای تروریستی نه تنها در افغانستان از بین نرفته اند بلکه با ظهور گروه تروریستی داعش اوضاع امنیتی در کشور پیچیده تر نیز شده است .

سومین واقعیت حضور امریکا در افغانستان این است که واشنگتن به هیچ عنوان خواهان برقراری صلح و امنیت در افغانستان نیست .زیرا در صورت برقراری صلح در افغانستان امریکا دیگر توجیهی برای ادامه اشغال افغانستان نخواهد داشت .

کشتن برخی از فرماندهان طالبان در حالی که زمزمه از سرگیری مذاکرات صلح در افغانستان مطرح بود در همین راستا قابل توجه است .به گونه ای که «رابرت گرینی یر» رئیس سابق دفتر سازمان اطلاعات مرکزی امریکا در پاکستان هم اعلام کرد که با وجود حضور ۱۶ ساله امریکا در افغانستان، نیروهای طالبان تحرک بیشتری یافته‌اند و چشم انداز روشنی برای صلح در این کشور وجود ندارد.

اکنون بر کسی پوشیده نیست سیاست امریکا در افغانستان تبدیل این کشور به پایگاه نظامی واشنگتن در منطقه و ترانزیت تروریسم و افراط گرایی از افغانستان به سمت آسیای مرکزی و قفقاز و تا مرزهای چین است . به همین دلیل وضعیت افغانستان در همه بخشها به مراتب وخیم تر از گذشته است .

واقعیتهای موجود افغانستان همچون تشدید تولید و قاچاق مواد مخدر ،افزایش گروههای تروریستی و ایجاد انشعاب در طالبان که مذاکره با آن را مشکل می کند از یکسو و افزایش فقر و تشدید اختلافات افغانستان با پاکستان و عمل نکردن امریکا به تعهدات خود در توافقنامه امنیتی با دولت که موجب تشدید ناامنی ها درافغانستان شده است ازسوی دیگر یک موضوع مهم را اثبات می کند و آن اینکه امریکا در افغانستان صرفا سیاست مدیریت بحران را دنبال کرده است و وضعیت مردم کشور هیچ اهمیتی برای واشنگتن ندارد .

آنچه برای امریکا مهم است تثبیت حضور نظامیش در منطقه و تکمیل سیاست محاصره چین و روسیه با ترانزیت افراط گرایی و تروریسم به آسیای مرکزی و قفقاز است .

پاسخ ترک

Please enter your comment!
Please enter your name here

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=17887