صلح در افغانستان؛ از کجا و چگونه؟

افغانستان کشوری است که بعد از مدت ۳۷ سال  جنگ خانه مان سوز هنوز هم در گیر مسائل قومی و سمتی میباشد هنوز هم که هنوز است درین کشور سیاست های خارجی و داخلی پا برجاست و تنها ضرر و نواقص ها به مردم میرسد و مردم ما تشنه چند روز صلح درین کشور هستند اما هنوز هم جنگ، انتحار، قتل و کشتار، مردم مظلوم ما ادامه دارد.

به عنوان جوان این سرزمین چند راهکار را از دیدگاه خودم درین مقاله به رشته تحریر می آورم .

لازم است در ابتدا دست معامله گران داخلی را باید قطع کرد، تمامأ دسیسه های انتحار و انفجار از سوی هیچ کس صورت نمیگیرد به جز خائنین داخلی که از کشور های چون پاکستان و امریکا و اسرائیل بخاطر ترویج دهشت در افغانستان پول میگیرند و بنام طالب و داعش درین کشور دهشت افگنی میکنند بنابراین باید این خائنین سیاسی که بنام مجاهد در داخل دولت افغانستان حضور دارند شناسائی و دست شان را از دولت قطع سازند.

امریکا برای اوردن صلح در افغانستان پول زیادی در این کشور مصرف کرد اما هیچ گاه صلح درین کشور نیامد بلکه اوضاع این کشور روز به روز بدتر هم میشود و از طرفی پولی که مصرف کرد را به نحوه های مختلف با غارت کردن معادن و سنگ های قیمتی بدست اورد.

در اصل منشأ تمام پیشرفت های کشور های بزرگ دنیا جوانان هستند و آنها این مسئله را درک کردند که جوان ارمان گرا میباشد و از هر چیز خود در راستای پیشرفت کشور خود میگذرد اما متاسفانه در افغانستان اصلأ به جوانان ارزش قائل نیستند دانشگاه های زیادی برای جوانان ساخته شده که نشان بدهند که ما به شما فرصت تحصیلی ساختیم اما برعکس جوان خواهان پیشرفت شغلی و اقتصادی هم هست تنها فقط درس و تعلیم نیست که جوان را میرساند بلکه برای بقا خود هم ضرورت به وظیفه و امتیاز هر چه بیشتر هم هست.

دانشگاه های زیادی ساخته شد اما در این کشور حتی یک فابریکه یا حتی یک شرکت بزرگ دولتی وجود ندارد تا به این جوان فرصت کار را فراهم کند دلیل اینکه من به جوان این همه اهمیت میدهم همین است این جوان با ادامه تحصیل و کار و زحمت میتواند مصدر خدمت باشد اما برعکس از سوی دیگر هم میتواند باعث کشتار و جنگ در کشور خودهم شود با پیوستن به گروه های مخالف بخاطر یک مقدار پول ناچیز همه چیز خود را به وطن فروشان میفروشند و باعث جنگ بیشتر در این سرزمین میشوند پس راهکار دوم ارزش قائل شدن به جوان این سرزمین از طریق ایجاد کردن فرصت های بیشتر و بیشتر برای جوان این کشور و از طریق همین جوان ما به صلح پایدار خواهیم رسید.

ما در این کشور حتی یک محصول برای صادر نداریم کشوری که همه چیزش وابسته به کشور های دیگر باشد هیچگاه به صلح پایدار نمی رسد مثلا در بخش برق ما خود کفا نیستیم همیشه دست ما به کشور های همسایه دراز بوده و هست .

یا در بخش تولید لباس ما همیشه از کشور های دیگر وارد کردیم کشوری که همه چیزش به واردات باشد  هیچگاه پیشرفتی نخواهد داشت پس باید برای خود کفائی کشور مان اقدامی جدی کنیم .

دولت باید با ایجاد انگیزه در مردم برای تلاش در راستای پیشرفت کشور برنامه هایی را مد نظر بگیرد و با ایجاد انگیزه است که این مردم ازین خاک گیریزان نخواهند شد و بخاطر تغییر افکارجنگی باید فرهنگ کتاب و مطالعه را در بین مردم ترویج بسازند امروزه تنها عامل کشور های همچون ایسلند، فنلند، دنمارک، چین، جاپان و غیره است فرهنگ مطالعه بیشتر است و ما باید از این راهکار در تحکیم صلح پایدار در افغانستان استفاده کنیم و به  صلح سرتاسری در افغانستان امیدوار باشیم.

علی اکبر سادات _ برگزیده دوم جشنواره راهکاری برای صلح

پاسخ ترک

Please enter your comment!
Please enter your name here

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=17071