روایت یک دانشجو از وضعیت نابهنجار دانشگاه کابل

در این جُستارِ نسبتاً کوچک به مشکلات دانشجویان، برخوردِ اساتید با دانشجویان، سطحِ علمی استادان و دانشجویانِ دانشگاه کابل به‌خصوص دانشکده‌ی ادبیات فارسی‌دری پرداخته شده است.

نخست از همه لازم می‌دانم درقسمت عنوانِ این جستار عرضِ کوچک داشته باشم آن‌هم این‌که: دانشگاهِ کابل را به هیچ عنوان نمی‌توان به عنوان یک فابریکه‌ی تولیدِ فکر یاد نمود، بل دانشگاه کابل اگر دانش و اصول‌های انسانی موجود در یک دانشجو را تقلیل ندهد به هیچ عنوان افزون‌اش نمی‌کند. به طور مثال، دانشجو پس از ورود به دانشگاهِ کابل تبعیض را به خوبی حس می‌کند، در صدد تلافی آن در آینده‌ بالای تبعیض‌گران می‌براید. انسانیت را به طاقِ‌نسیان می‌گذارد و در پیِ قومیت می‌براید و… . که مسوول درجه‌یک این معضلات سیستم فرسوده‌ی تحصیلی و اساتید بی‌سواد با چپتر‌های فرتوت‌شان اند؛ لذا عنوان دانشکاهِ کابل زیبنده‌تر از دانشگاهِ کابل به نظر می‌رسد.

مشکلات دانشجویان

دانشجویان در دانشگاه‌های کشور به خصوص در دانشگاه کابل با مشکلات متعدد دست و پنجه نرم می‌کنند. اما بعضی از مشکلات برجسته‌تر از سایر مشکلات‌اند که خودنمایی می‌کنند:

تبعیض جنسیتی، تبعیض قومی، عدم شایسته‌سالاری، باور به برتریِ نژادی، دیکته‌ی نظریاتِ سخیف توسط اساتید بالای دانشجویان و نقش کردن آن‌ها در اذهان دانشجویان و حفظ کردن چپتر و چند سلاید از جمله مواردی‌ست که دانشجویان با آن‌ها دست و پنجه نرم‌ می‌کنند.

در قسمتِ مشکلات دانشجویان هرچه بگوییم کم گفته‌ایم! مشکلات دانشجویانِ قشر اناث به مراتب بیش‌تر از قشر ذکور اند. چنان‌چه در قسمت خاموش شدن شمع وجودِ زهرا خاوری، پرده از راز‌های اساتید متعصب و حیوان صفتِ هر دانشکده بالا شد و چه رازهای که نیافتاد بیرون!

برخورد اساتید با دانشجویان

از آن‌جای که در این سرزمین حرف اول را تعصب و متعصب می‌زند؛ لذا برخورد اساتید با دانشجویان نیز با این پدیده‌ی کشنده به همراه است. اساتید که در کمال ناباوری ۵۵ نمبر را به رخ دانشجو می‌کشد و می‌گوید تو لایق ۱۰۰ را نداری؛ چون از فلان تبار هستی.

نگارنده که محصیل برحالِ ادبیات در دانشگاه کابل است، خود با جمع از هم‌صنفان‌اش سزاوار کم گرفتن ۱۰ نمبر در صورت نخریدن مجله‌ی ادب که از سویی دیپارتمنت به نشر می‌رسد، دانسته شده است.

درین قسمت(برخورد اساتید و…) نیز نگارنده توجهٔ مخاطبین را به دست‌نبشته‌های عموم محصلین دانشگاه کابل، به‌خصوص بخش فارسی‌دری که پس از مرگِ زهراخاوری در اطلاعات‌روز و سایر صفحات‌مجازی به دست نشر سپرده شده است، جلب می‌دارد.

سطح علمی دانشجویان و اساتید

در قسمت سطح علمی اساتید همین بس که، تَصور دانشجویان از افراد و اساتید بنام دانشگاه کابل به عنوانِ یک روانیِ درجه‌یک است تا به یک شخصی خبره و دانشمند!

در تازه ترین مورد، شاهد به چاپ رسیدنِ مجله‌ی ادب توسط دیپارتمنت فارسی‌دری هستیم. اساتید که درین مجله قلم زده‌اند بیشترین تأکیدشان برای خریداری این مجله هست که حتا گاهی تا مرز تهدید نیز پیش می‌روند، لذا این نوع برخورد اساتید به خوبی نشان دهنده‌ی سطح فکری و علمی آن‌هاست.

برخورد نهایت شرم‌آور اساتید با دانشجویان، مکلف نمودنِ دانشجویان به حفظ چپتر‌های فرتوت و بدونِ‌ سرچشمه، احترام اجباری و بزرگ شمردن اساتید بالای دانشجویان از جمله‌ عواملی‌ست که اساتید بیشتر به دیکتاتورهای ‌زمان‌شان‌ می‌مانند تا به یک استادِ مجرب و مهربان. در نتیجه توانایی‌های علمی دانشجو نیز به کلی‌ زیر صفر چکر می‌زند که نیاز به بحث و جر نخواهد داشت.

آن‌چه را از نظر گذراندید، همه روزه در دانشگاه‌های کشور، به‌خصوص دانشگاه کابل اتفاق می‌افتد و هیچ مرجعی باصلاحیت هم نیست که به آن رسیده‌گی کند. البته استثنا در هر امری پذیرفتنی‌ست و ما شاهد اساتید محترم و دانشجویانِ سخت‌کوش نیز هستیم که انکار آن عقل را زیر سوال می‌برد؛ ولی این قشر به مراتب کمتر از آن اولی‌ست!

رحمت الله رشیق – دانشجوی دانشگاه کابل – خبرگزاری صنا

مطالب مرتبط:

اساتید متعصب در دانشگاه کابل/ «دانشگاه» نه «پوهنتون» بنویس

پاسخ ترک

Please enter your comment!
Please enter your name here

− 1 = 2

لینک مطلب: http://www.sana.af/?p=46347